Lemniscaat

About us

Blog

Diana Garibbo in Guadalajara

GuadelajaraDiana Garibbo, Foreign Rights medewerker bij Lemniscaat, bezoekt voor het eerst de Feria Internacional del Libro (FIL), de Spaanstalige internationale Boekenbeurs in Guadelajara, Mexico. Daar verkoopt ze de (vertaal- en uitgeef)rechten op onze boeken aan buitenlandse uitgeverijven.

Voor Boekblad houdt zij een weblog bij van haar belevenissen aan de andere kant van de wereld: iedereen zonder abonnement kan haar blogs hier lezen.

Vrijdag 25 november 2011: Guadelajara Bookfair, here I come!

Om 10.45 zit ik klaar in het vliegtuig. Mijn reis van ongeveer 14 vliegen met als bestemming Guadalajara gaat beginnen.' Guadalajara Bookfair here I come'.

Ik, Diana Garibbo, ga voor het eerst voor uitgeverij Lemniscaat naar deze boekenbeurs. Ik had me ingeschreven voor het FIL (Feria Internacional de Libro) Rights Exchange Program. Bij de inschrijving van dit programma moest je opgeven waarom je graag naar de boekenbeurs wilde. Ik, als Foreign Rights Manager van Lemniscaat had als motivatie opgegeven dat ik meer contacten wilde leggen in het Spaanse, Mexicaanse  en Latijns Amerikaanse gebied. Dat ik graag die uitgeverijen wilde ontmoeten die je doorgaans op een Frankfurt of Bologna niet ziet omdat ze daar niet komen. Ik wilde graag de wat kleinere uitgeverijen leren kennen. En dat ik vooral nieuwsgierig was naar nieuwe uitgeverijen waarvan je anders het bestaan niet weet. Voor deze exchange kon je geselecteerd worden en tot mijn grote vreugde kreeg ik in augustus een mail waarin bekend werd gemaakt dat ik samen met 9 andere kandidaten van over de hele wereld was uitgekozen om deel te mogen nemen aan dit Rights Exchange Program in Guadalajara. Samen met de andere 9 krijg ik een geheel verzorgd verblijf en programma waarin ik Spaanse, Mexicaanse en Latijns Amerikaanse uitgeverijen ga ontmoeten.  Dit jaar staat ook de Kinderliteratuur centraal, bof ik even!

Zaterdag ochtend 26 is de eerste beursdag, de opening. Mijn ochtend begint dan met een presentatie A panoramic overview of contemporary Ibero- American Children Literature van Daniel Godin, uitgever van Oceano. In de middag zal ik de mede 'exchangers' ontmoeten en vervolgens zal ik het plekje zien waar ik de komende  beurs zal vertoeven, namelijk in de Rights Centre table  53. En de beursdag zal worden afgesloten met een presentatie van de directeur van Groundwood  Books Patsy Aldana; An overview of the Ibero-American Children Literature Publishing Industry.

Ik ben zeer benieuwd naar mijn eerste dag, maar eerst moet ik aan zien te komen in Guadalajara, en over zien te stappen in Atlanta. Dat was overigens wel grappig, de menneer bij de douane vanochtend (voor ik ging boarden voor de vlucht naar Atlanta) was zeer streng en serieus, ik  moest allemaal vragen beantwoorden wat ik ging doen in Mexico, en oh ik ging naar de boekenbeurs, en waar mijn boeken dan wel niet waren, en oh ja sprak ik wel een beetje Spaans dan? Toen ik zei dat ik ook een blog ging schrijven en hij die kon lezen ontdooide hij een beetje  en sloot hij af dat hij me dan misschien zou volgen. (ha ha)

Zaterdag 26 november 2011: De dag van de beursopening

Geland, overgestapt en weer geland, en geloof het of niet maar ook de douane beambte in Guadalajara vroeg me wat ik precies ging doen, toen ik zei boekenbeurs vroeg ook hij me waar mijn boeken dan wel niet waren, heb ik zo'n verdacht gezicht? Gelukkig  werd ik netjes opgehaald door een mannetje met een bord met mijn naam erop. Alleen hoorde ik de volgende ochtend van een van de mede 'exchangers' dat er om 23.00 uur nog steeds een mannetje met een bord met mijn naam op de airport stond, haha en toen was ik al lang en breed in het hotel, hoop niet dat hij tot 04.00 op me heeft zitten wachten.  Over het hotel gesproken erg mooi en helemaal nieuw wat een luxe, het mag wat kosten van de FIL. Heerlijk geslapen in mijn king size bed (echt!). Vandaag ontmoet ik de mede 'fellows.' Bij het ontbijt zag ik al een aantal meisjes, echt van die rechten meisjes (ik mag het zeggen, want ben er zelf ook een) en ik dacht bij mezelf, die zijn vast van het rights program, en warempel ik had ze allemaal goed. In de lobby van het hotel (waar Edgar, onze gids voor deze beurs, ons opwacht) staan 9 meisjes en 1 man in een kringetje, voel me een beetje alsof ik op een georganiseerde vakantie ga, alleen het vlaggetje ontbreekt.

Het is de dag van de toespraken, lezingen en officiële gelegenheden. Veronica Mendoza van de FIl bijt het spits af over het belang van The Rights Exchange Program, en dat er sterke behoefte is aan uitwisseling van rechten,  en dat er de laatste jaren een groei is aan kinderliteratuur, niet alleen groeien het aantal uitgeverijen die kinderboeken uitgeven maar  des te meer nog gaat de kwaliteit van de kinderboeken enorm vooruit. De Mexicaanse, Latijns Amerikaanse en vooral Argentijnse uitgeverijen zijn als het om 'sophisticated picture books' gaat steeds meer van de partij.  Daniel Goldin sluit hier naadloos op aan in zijn lezing. Het is een idealistische en bevlogen man, en hoewel ik de goede man heel graag mag, vond ik zijn vraagstuk:  Que es un libro de nino? op dit tijdstip (en zonder Tequilla) pittige kost. Tja wat is een kinderboek?. Hij geeft een eenvoudige definitie: Un libro de nino es un objet de papel que narra un estoria. (vergeef me de Spaanse spelfouten) Dus het is van papier en vertelt een verhaal!!! Pfff lastig. Hij daagt ons allen uit om op de beurs een boek te vinden dat voldoet aan deze definitie. Waar hij in werkelijkheid op doelt zijn de kwesties als het verschil in belasting voor speelgoed en boeken en hij stelt ook de 'zoekboeken' aan de kaak. Zijn dat wel echte kinderboeken, vertellen die een verhaal?

Na deze ietwat filosofische kijk op het kinderboek en toch wel zweverige optreden van Goldin gaan we met z'n allen (ja toch weer dat georganiseerde reis gevoel, even tellen 1,2,3 ...9, 10 ja we zijn compleet) naar de Grand Opening van de beurs. Veel toespraken;  Raul Padilla Lopez, president van de Fil, proost op 25 jaar FIL en is trots, trots op het feit dat de FIL al 25 jaar een podium biedt aan schrijvers,  illustratoren, uitgeverijen, boekhandels, drukkers eigenlijk iedereen die meehelpt aan het tot stand brengen van een boek. De grijzige brei van toespraken wordt verfrissend doorbroken door de speech van Fernando Vallejo, winnaar van de Award deze beurs, en zorgt voor de nodige opleving in de zaal, Vallejo, Colombiaan van origine en zeer geliefd hier in Mexico neemt bepaald  geen blad voor de mond, en mijdt gevoelige onderwerpen niet! Jammer genoeg is mijn Spaans niet goed genoeg om alle grapjes te volgen en was de vertaalster niet zo scherp; de grap kwam te laat of werd voor mijn gevoel niet vertaald. Een ding is zeker de speech van Vallejo was het hoogtepunt van dit officiële gebeuren.

Hierna bezoeken we het Rights Centre, en zie ik mijn mooie tafeltje 53. Vervolgens hebben we een heerlijke en vooral zeer luxe lunch in het Hilton. Hier was heel belangrijk boekenland aanwezig en het eten was goed verzorgd. Vanavond naar het Anniversary feestje van de FIL, hoorde dat er een dress code is, eens even kijken wat ik uit de kast zal trekken.

Zondag 27 november 2011: Kleine uitgeverijen

Met een ietwat frisser windje stap ik vanochtend (wel op mijn slippertjes) naar de beurs. Om 09.00 begint er stipt een worksession met verschillende hele kleine, en voor mij nieuwe, uitgeverijen. Sommigen bestaan net 2 a 4 jaar anderen toch al 30 jaar, maar ze zijn echt heel klein. Ik moet ze nageven dat de kwaliteit bij sommigen zoals Petra Ediciones en Tecolote echt wel heel hoog is. Ik ben meteen geïnspireerd om een mooie titel zoals bijvoorbeeld De boomhut aan een van hen te verkopen, ware het niet dat De boomhut al een heel mooi Argentijns uitgeefhuis heeft (Adriana hidalgo). Deze kleine uitgeverijen zoals Libros para sonar en Libros para imaginar, zoals de naam al doet vermoeden geven titels uit die net dat beetje anders zijn, en iets bijzonders hebben. Ik denk meteen aan Beste Bregje Boentjes en Juffrouw van Zanten en de zeven rovers. In het gesprek kom ik erachter dat ze in Mexico veel kinderboeken zoeken met een opvoedkundige en moralistische boodschap, en de boeken die ze zelf daarin uitgeven zijn naar mijn mening toch iets platter en eenvoudiger, ik mis een beetje de humor en subtiliteit. Dus geef ik nog even gas richting Van Zanten.  Naarmate de gesprekken vorderen vraag ik me wel af of deze kleine uitgeverijen wel toereikend genoeg zijn, en de middelen hebben om een boek van Lemniscaat in de markt te zetten. Wat ik me vooral afvraag is of het überhaupt niet wijzer is om nooit meer Spanish World rights te verkopen want kunnen ze wel aan de verwachting van distributie over heel Latijns Amerika doen, ik heb zo mijn twijfels, vooral omdat deze uitgeverijen zo klein zijn. Overigens ben ik vorig jaar door de distributie van Adriana Hidalgo wel verrast; De Boomhut werd zo goed gedistribueerd vanuit Argentinië naar Spanje dat ik een deal die ik gesloten had met Ttarttalo (een Baskische uitgeverij) moest afzeggen. De Baskische boomhut, door de afwezigheid van tekst, kon niet concurreren tegen de Spaanse Casa del arbol.

Geheel geïnspireerd begeef ik me naar de volgende meeting, Ediciones Castillo, dit is een wat grotere uitgeverij en hier ontmoet ik oude bekende Karen Coeman. Dit is een schat van een vrouw en wat is ze toch goed in haar werk. Grappig dat ik in de lijst van Castillo bekenden tegenkom; De Gruffalo, Waar is de taart van King, Guus Kuijer en John Green. Na Karen ben ik op de stand van Fondo, ik pak stiekem even L a Sorpresa op (De verrassing van Sylvia van Ommen), een boek dat ze nu al een tijdje uitgeven en de tafel met boeken bij Fondo met recht siert. Wat me direct opvalt is dat Fondo al veel aan apps doen, Eliana laat me een app zien die volgend jaar in de  i-store verschijnt en het is eindelijk een app waar je iets mee kunt, ik kan niet wachten tot die beschikbaar is want ik zie mijn eigen dochter Marit van bijna 4 hier al de hele dag mee spelen. De rest van de tijd heb ik afspraken en ik moet zeggen dat de Vissen van Mies van Hout, Vrolijk het erg goed doen.

 Op deze beurs wordt er grote aandacht besteed aan de kinderen en aan kinderliteratuur, we bezoeken met het groepje fellows een ruimte geheel ingericht op kinderen. Er zijn 9 wereldklassiekers uitgekozen zoals Pippi, Pinocchio, Alice in Wonderland, Grimm en Tom Sawyer. Rondom deze titels zijn er per titel workshops bedacht voor de kinderen in verschillende leeftijdscategorieën. Wat ontzettend gaaf zeg dit, met verbazing kijk ik hoe er op super creatieve wijze aandacht wordt besteed aan het stimuleren van het samenbrengen van boeken en kinderen en vooral aan  het creëren van een belevingswereld waar de kinderen zelf de hoofdpersonen zijn in hun eigen verhaal. Dit  is nog eens een manier om het boek en de verbeeldingskracht dicht bij de kinderen te brengen. Elke workshop is druk bezocht en  de kinderen zijn zeer geconcentreerd en laten zich totaal niet afleiden door een groepje vrouwen die naar ze zitten te kijken en zelfs foto's van ze maken. Zo een grote ruimte  enkel voor de kinderen is volgens mij uniek op een  beurs, en ik kan het alleen maar toejuichen.

Na een heerlijke lunch en een klein uitstapje naar Tlaquepaque begeef ik me weer naar de beurs. Wat ik zo grappig vind is dat de beurs hier tot 21.00 open is en nog druk bezocht ook, ik zit aan mijn rigths table en voor me gevoel is het pas een uur of 18.00 en als je het aantal mensen die nog druk aanwezig is bekijkt zou het zelfs vroeger kunnen zijn. Op Frankfurt is het om 18.30 toch echt uitgestorven. Ik vind het wel wat hebben. Ik taai om 20.30 ook maar af, nog even een blog tikken in de hotelkamer en daarna lekker  vroeg erin, want ik heb begrepen dat er morgen tot in de kleine uurtjes gedanst 'moet' worden op  het feest in de Salon Veracruz!

Maandag 28 november 2011

Vanochtend hebben we een work session met het hele rights groepje en we hebben daarom in de lobby van het hotel afgesproken, om 09.00 uur. Als ik beneden kom zie ik mijn mede fellows met dikke shawls en jassen (ja echt dikke wollen jassen) staan, hmm heb ik iets gemist we zijn toch nog steeds in Guadalajara? Dus ik vraag, is het zo koud? Ik kijk naar mijn open schoentjes en blote benen en besluit zelf even te voelen. Duidelijk ik moet ook nog even een shawltje pakken, op de thermometer staat het bewijs 5 graden...huh 5 waar is de 1 die ervoor moet, of liever nog de 2?

De worksession levert interessante uitgeverijen op uit Ecuador, Cuba, Guatemala, en Venezuela er zitten weer een paar juweeltjes bij.  Deze juweeltjes zijn wel iets minder geschikt voor Lemniscaat dan die van gisteren, te sophistocated, dat kan ook nog. De boeken die sommigen uitgaven zijn van die hele mooie 'arty' design hebbedingetjes, bijna collectors items. Je kent ze vast wel, heel stilistich en een tikkeltje mondain, maar een kinderboek? (om even heel flauw terug te komen op de lezing van Daniel Goldin) Oké vooruit ze waren van papier!

En nu snak ik naar een koffietje. Vandaag zie ik Miriam Martinez. Ik ken haar nu 7 jaar en zij is altijd een van mijn favorieten geweest in buitenlands boekenland, ze werkte vroeger voor Fondo en is nu sinds een jaar of drie werkzaam voor het ministerie van Cultuur in Mexico (Conaculta) en zij is verantwoordelijk voor de kindercultuur; dus niet alleen boeken maar ook theater en muziek.  Met haar heb ik echt een leuk gesprek en ze maakt me even binnen 5 minuten wegwijs in het aanbod van kinderboekenuitgevers; deze moet je niet vergeten, en zie je deze wel? etc. Heel handig dit, bedankt Miriam.

Toen ik in Nederland mijn schema aan het maken was had ik ook om  19.00 afspraken gepland, ik was er alleen toen nog niet van op de hoogte dat het rights centre om 19.00 dicht gaat. Ik bedoel de fair is tot 21 uur open. En vanavond heb ik dus een probleem, als een van de weinigen zit ik nog braaf achter mijn tafeltje 53. De eerste soort van bewaker komt naar me toe, eh miss we are closing, yess yes ofcourse I am leaving, hmm ik durfde nog niet meteen te zeggen dat er nog een afspraak voor me komt, dat merkt die straks vanzelf wel. Oh daar is ze. Geheel onopvallend heet ik haar welkom en zonder blikken of blozen begin ik deze afspraak, wat overigens een erg leuke afspraak is, ik vind het nu al jammer dat ik zeer waarschijnlijk straks de boel moet 'wrappen'. Toch lief de bewaker negeert me vooralsnog. Maar na 20 minuten moet ik toch echt weg, de vrouw van Norma bedankt me en zegt dat ze het een zeer leuke meeting vond, ik ook dacht ik meteen, ik moet zeggen dat ik erg op dreef was, misschien hielp de tijdsdruk, en het streng toeziend oog van deze Mexicaanse bewaker. Een ding is zeker Juffrouw van Zanten en de zeven rovers kwam nog nooit zo leuk over, wie weet komt er binnenkort wel een Spaanse vertaling van, misschien was de bewaker zelf mee aan het luisteren, en was hij stiekem ook benieuwd of Mevrouw van Zanten inderdaad de zeven rovers kon omtoveren tot zeer goed opgevoede heren. Volgens mij moet ik al mijn afspraken om 19.00 uur boeken.

De dag werd afgesloten in de Vera Cruz, had begrepen dat je daar echt bij moest zijn en moet dansen tot in de kleine uurtjes. Ik moet zeggen dat het erg leuk was maar volgens mij gingen wij te vroeg weg 1.00 uur om het echt los te zien barsten want toen we weggingen waren de mexicaanse dames bij de uitgang verbouwereerd, you are leaving? It is only just starting. Ja dat dachten we al, maar een beetje slaap komt mij best goed uit, en ik denk dat er überhaupt bij mij veel te weinig Tequilla in is gegaan, want mijn Salsa heupen (die ik helemaal niet heb) kwamen niet echt los, volgende keer toch meer Tequilla.

Dinsdag 29 november 2011

Wat een dag, ik merk dat het al de vijfde dag is van dit avontuur, en dat ik ergens toch word ingehaald door of het tijdverschil en de jetlag of door de intensiteit van de vulling van de dag. Vanochtend heb ik me ook voor het eerst moeten haasten om, om 9 uur fris en fruitig klaar te staan. Wat zo grappig is dat iedereen het hier heeft over de 'Puntualida Messicana', PM, dus heb je een afspraak om 14 PM dan betekent dat 16 PM voor de Mexicanen. Of zeggen ze over tien minuten dan betekent dat over 3 keer tien minuten. Ik heb dus echt de tegenovergestelde ervaring hier. Edgar is stipter dan een Zwitsers horloge en al mijn afspraken waren of op tijd of hooguit 5 minuten te laat, wat volkomen geoorloofd is op een beurs.

Na een drukke dag met afspraken en indrukken trek ik me om 19.00 al terug richting hotel, en bij het op tijd verlaten van het rights centre krijg ik een gulle glimlach van de bewaker.

De andere rechtenmeisjes, en niet te vergeten, de ene man, zijn zich op dit moment hevig aan het optutten terwijl ik achter mijn mini laptop zit te peinzen, niet over wat ik aan zal doen, nee over wat ik zal tikken in deze blog. We zijn vanavond uitgenodigd bij de President van de FIL, Raul Padilla Lopez, thuis, ja echt bij hem thuis, wat een eer! Eigenlijk moet ook ik haren wassen, opmaken en me in een chique jurkje hijsen, maar ik heb nog wel even. Ik ben overigens enorm onder de indruk van de FIL, en zeker wat ze voor ons rechtengroepje allemaal hebben georganiseerd, alles is pico bello geregeld van het vervoer naar de avond activiteiten, en een georganiseerd toeristisch uitje tot flesjes water tijdens de worksessions aan toe. De afspraken en deelnemende uitgeverijen aan de workshops zijn van indrukwekkende kwaliteit. We worden voor veel dingen uitgenodigd, etentjes en feestjes, echt chapeau. Ze zijn ook super aardig en heel open en hartelijk. Ik vind alle Mexicanen die ik tot nu toe heb ontmoet echt zo vriendelijk en gastvrij, ik ben nog geen een chagrijnige tegengekomen. Nou vooruit de militairen of politie in de megatanks die voor de ingang van de beurs staan met enorme mitrailleurs die kijken wel heel serieus. Echt indrukwekkend hoor die politie, de eerste dag wist ik niet wat ik zag maar ze horen er nu gewoon bij. En het contribueert aan het gevoel van veiligheid. En de mensen waar ik gisteren mee op de dansvloer stond kwam ik dan vandaag tegen in de wandelgangen en dan keken we echt zo naar elkaar, oja daar ken ik je van, van de dansvloer haha. Ik vind de algehele sfeer van de beurs opmerkelijk en zo anders dan Frankfurt en zelfs anders dan Bologna. Als je hier geen afspraak hebt en je loopt een stand binnen om te vragen of ze even tijd voor je hebben, dan kan dat gewoon. Ook het rechtengroepje is leuk, we kunnen het goed met elkaar vinden, en zoeken elkaar ook regelmatig op daar waar het kan. We wisselen ervaringen uit en tips. Het georganiseerde reisgevoel is wel minder geworden (gelukkig) hoewel straks ga ik Edgar nog missen ook, ik moet hem eigenlijk zo'n vlaggetje cadeau doen. Ik ga gauw anders ben ik straks de enige die er niet op zijn best uitziet. Adios.

Ik heb de president van de FIL een hand gegeven en twee kussen. Het was een zeer aangename avond, heerlijk lopend buffet, leuke en interessante mensen ontmoet en heb een intrigerend gesprek gehad met een van origine Roemeense professor (Calin-Andrei Mihailescu) die in Canada woont en lesgeeft aan de universiteit. Aardige vent, met veel humor die, dat hebben sommige mensen, een uur lang een gesprek kan onderhouden en boeiend en grappig blijven.

Ik maak het niet laat, morgen is mijn laatste beursdag alweer, tjee wat is de tijd snel gegaan, donderdag zit ik gewoon alweer in het vliegtuig.    

woensdag 30 november 2011

Weet je dat je een taal eigenlijk helemaal niet vloeiend hoeft te beheersen om je verstaanbaar te maken en om een prentenboek met overtuiging te kunnen presenteren. Dat heb ik vandaag ervaren.

In een gesprek met een Chileense uitgeverij waarvan de uitgever en redacteur beiden geen woord, en ik herhaal geen woord, Engels spraken heb ik bijna alle nieuwere prentenboeken laten zien, met resultaat. Mijn verhaal bestond uit gebroken Spaans (wat meestal Italiaanse woorden waren met een ‘s' erachter of een ‘g' ergens tussen gepropt, Italiaans op z'n Spaans uitgesproken, mijn handen en voeten en het belangrijkste, niet te vergeten, mijn gezicht en alle expressies daarop. Ik heb zelden zo'n leuke afspraak gehad en het is werkelijk verbazingwekkend hoever je toch kunt komen met mimiek en ‘handen en voeten taal'.

Vandaag is mijn laatste beursdag. En ik moet zeggen dat ik het denk ik een beetje ga missen. Ik heb in de ochtend voornamelijk afspraken voor het non fictie fonds van Lemniscaat, in deze sector die vrij nieuw is voor mij ontmoet ik echt een paar interessante mensen. Daarna heb ik wat tijd vrij om rond te lopen en te zoeken naar kinderboekenuitgeverijen die bij Lemniscaat passen, en er smaakvol uitzien. Ik ben zo brutaal om de stand in te lopen en te vragen of ik stoor en of ik iets mag vertellen over Lemniscaat en mijn catalogus mag laten zien. En dat lukt tot drie keer toe. Na nog wat afspraken in de middag is het opeens 18.00 en realiseer ik me dat het afgelopen is, ik moet mijn tafeltje leeghalen en ik word overmand door een enorm sip gevoel, ik vind het gewoon jammer. Met een laatste blik op mijn tafeltje loop ik het rights centre uit.

Voor ik de fair verlaat drukt Bertille, uit mijn groepje, een krant onder mijn neus, voor je blog zegt ze, het is een artikel over Daniel Goldin hij heeft een prijs gewonnen op de fair voor Recognition of editorial merit, in het boekenvak. Omdat hij natuurlijk een van de belangrijkste kinderboeken mensen is in Mexico is dat ook meer dan terecht. Goldin hamert in het stuk in de krant nog op het feit dat je vandaag de dag als uitgever een uitdaging moet durven aangaan, je moet creatief zijn in het bereiken van de lezer, en een uitgever moet hart voor de zaak hebben en respect hebben voor het leven, het dialoog, de lezer, de krant en het scherm. Als de uitgever het niet durft om het engagement aan te gaan wat nodig is om een boek te laten slagen, en je niet gelooft in dat boek, zegt hij: ‘laat dan maar zitten er zijn boeken genoeg, en dan is het niet de moeite om daarvoor een boom te kappen'. Mooi gesproken Daniel en gefeliciteerd met deze welverdiende prijs.

Op mijn hotelkamer ben ik alvast een beetje aan het pakken want straks hebben we een afscheidsdiner en een feestje. Ik heb aardig wat boeken mee gekregen en ik hoop dat alles in mijn kleine koffertje past.

Ik ben intussen terug in mijn hotelkamer van onze laatste avond. De Press Party was een erg leuk feest met een zeer goede dj die ervoor gezorgd heeft dat ik letterlijk de hele avond op de dansvloer heb doorgebracht, heerlijk! En omdat het de laatste avond is en ik morgen toch in het vliegtuig zit heb ik me niet echt ingehouden!

Na afloop moest ik de eerste fellows al gedag zoenen, echt niet leuk, we waren een leuke groep en we hebben besloten dat we in Bologna een reünie houden. Nu ga ik slapen, morgen klaar maken voor vertrek.