Op mijn ideale dag schijnt de zon en start ik al vroeg met een kopje koffie in een stil huis waar verder iedereen nog slaapt. Daarna volgt schrijftijd achter mijn computer. Vervolgens maak ik samen met mijn Jan een wandeling door de natuur, zo een waar je bijna geen mensen tegenkomt. ’s Middags ga ik aan het werk aan een van mijn maakprojecten. Ik vind het heerlijk om bezig te zijn met papier, hout, verf, stof, takken en allerlei ander materiaal. Op mijn ideale avond komen daarna al onze kinderen eten met hun liefjes en praten we over alles wat we belangrijk vinden in de wereld. Mijn ideale dag sluit ik af door ’s avonds dicht tegen Jan aan te kruipen in ons grote, warme bed.

Ik hou van de zee en van Zeeland. Op het moment dat ik het zand op loop gaan mijn schoenen uit, welk seizoen het ook is. Heerlijk om op de grens van strand en zee te lopen. Daarbij moeten je broekspijpen kletsnat worden.

Ik genoot van de boeken van Astrid Lindgren, zoals De kinderen van Bolderburen en De gebroeders Leeuwenhart. Ook het boek Koning van Katoren van Jan Terlouw, dat op school voorgelezen werd, vond ik fantastisch.

Het wereldje van beer Ligthart over een blinde jongen raakte mij enorm. Het is geschreven door Jaap ter Haar.

De wolf in het sprookje van Roodkapje.

Ik wou dat ik Lampje van Annet Schaap had geschreven. Kunnen denken en schrijven als Annet Schaap lijkt me geweldig. Ooit, als ik zeeën van tijd heb en dagelijks kan oefenen en nog honderden kinderboeken heb gelezen en minstens duizend gedichten, dan…

Ik heb een tijdje geleden het boek Zonder titel van Erna Sassen cadeau gedaan aan een vriendin. Zij werkt in het voortgezet onderwijs en houdt van jonge mensen. Je merkt aan het boek Zonder titel dat Erna Sassen ook van jongeren houdt.

Ik wist het niet. Meestal kies je een beroep omdat je een opleiding doet in die richting. Daarna vind je een baan en ben je er heel druk mee. Zo ben ik in mijn dagelijkse leven vooral juf.
Schrijven is voor mij iets anders. Het begint met een idee dat langzaam groeit en dan bijvoorbeeld tijdens een vakantie opeens vorm krijgt. Dan schrijf ik dagen of zelfs weken achter elkaar.  Dat is al een paar keer een boek geworden.

Ik heb Over gehaktballen geschreven toen mijn moeder net overleden was. Iedereen bleef thuis omdat het de coronatijd was. Ik zat op de grond tussen stapels dichtbundels en ging op zoek naar geschikte gedichten voor het verhaal dat in mijn hoofd groeide.

Ik krijg inspiratie van de kinderen in mijn klas en van de verhalen die ik lees.

Het sprookje van Roodkapje was de inspiratiebron voor mijn boek Robijntje en de wolf. Iedereen kent het sprookje en lijkt het normaal te vinden dat de wolf door en door slecht is. Ik heb een ander verhaal over hem geschreven.

Eerst ruim ik mijn werkplek op. Dan wacht ik tot iedereen om me heen weg is en begin ik. Een stil huis, uitzicht op het bos, alleen vogels en eekhoorns om me heen.

Als er te veel gebeurt om me heen kan ik niet schrijven. Gelukkig wordt het altijd na een tijdje weer rustig. Dan zijn er opeens weer zinnen, ideeën en stukjes van een verhaal.

Ik ben ooit begonnen aan een verhaal over Koning Arthur. Het verhaal is gestrand. Toch denk ik dat ik er op een geschikt moment mee verderga.

Ik won de kinderboekenprijs van de KANTL (Koninklijke Academie voor Nederlandse Taal- en letterkunde) in België. Dat was een geweldige ervaring. Ik mocht de prijs in Gent in ontvangst nemen. Het was heel plechtig en feestelijk. Ik voelde me voor het eerst een schrijver.

Ik zou een verhaal willen schrijven over het leven in een bos.

Ik ben het meest trots op de KANTL-prijs die ik gewonnen heb voor mijn boek Over gehaktballen.

Ik hoop dat lezers na het lezen van mijn boeken op zoek gaan naar een volgend boek om te lezen. Lezen maakt gelukkig.